Soms heb je ze erbij zitten. Van die festivals waar alles bruist.
Afgelopen weekend moest ik naar Art Carnivale in Steendam.
Een park aan het Schildmeer. Met kunst, cultuur, muziek en straattheater en wat al niet meer.
Zaterdags met “de vliegende Hollander” en zondag met Tovenaar Runewold zonder zijn vliegende Hollander.
Sinds mijn jeugd heb ik een zwak voor Groningen en Groningers. Ik voel mij er meteen thuis. Ben er nog niet achter waar dat aan ligt.
Het vrijdenkende “Kunstenaars” gevoel, de omgeving/natuur?
Wel veel hippies, waar ik even aan moest wennen, daar ik er sinds lang niet zoveel bij elkaar had gezien.
Maar fijn! Ik ben er tenslotte mee opgegroeid. Herkenning.
Runewold, na alweer een tijdje rond de kaap te hebben gevaren, deed het Schildmeer aan en Art Carnivale.
Stoere verhalen van “Echte” mannen, als Jan, Pier, Tjoris vonden gretig aftrek. Het ware verhaal van Corneel schokte menig vrouwspersoon,
wat tot hilariteit bij sommige mannen leidde. Ook de kinderen stonden ademloos te luisteren.
Na een wat natte nacht in een lekke tent. (Ik denk dat ik ‘smorgens na een wat korte nacht, 2 liter water uit de tent heb gekieperd) om 6.00 uur opgestaan.
Na een mooie zonsondergang aan het schildmeer was de dag wat heiïg en druilerig… maar mooi.
Tegen de tijd dat Runewold, nu zonder schip, moest beginnen, brak de hel los. Regen, regen, regen.
Runewold klaarde op…..hij wist het nu zeker… het dak van zijn luchtkasteel moest nodig gerepareerd worden.
Met de sleutelbos naar boven om ook de deur, die nog op een kier stond te sluiten. De regen stopte.
Nieuwe verhalen. Leuke mensen, goeie muziek, fijne sfeer, oude bekenden. Kinderen laten verbazen en laten schaterlachen.
Een festival om niet gauw te vergeten. Ik ben er nog vol van.

DSC_0070

 

 

 

 

 

 

info@elcapstok.nl