Jur Houtman El Capstok
Ik hou van verhalen.
Ik was altijd en overal een buitenbeentje, vaak ziek, zwak en misselijk, weinig energie.
Misschien moeilijk te accepteren. Deed andere dingen dan de rest, had een andere kijk, andere ideeën. Toen ging ik naar een nieuwe school!
Een verademing….maar toch ook hier weer docenten, 2 kampen…. Of je was VOOR Joseph Buys ….Tegen Monet, en tegen de Superkitsch van Jeff Koons.
Ik wilde beide, maar in eerste plaats plezieren…Dat kon niet , mocht niet. Kunst was een ernstige zaak.
“Ineens is daar het t.v. programma Klasgenoten”
T… had ik jaren niet gezien. Ik zocht haar wel op op hyves en facebook, maar ben haar daar nooit tegengekomen. Ze was een soort Bessie Turf met pet op en zonder bril… maar met een glimlach van oor tot oor. Een enorme paardenstaart. Zij straalde energie uit in elke hoek, klein als ze was.
Daar zij saxofoon speelde, wilde ik haar uitnodigen om bij mijn bandje te spelen en ging ik bij haar op visite. Ik belde aan, zij deed open. Nu had ik wel vaker een meisje gekust, maar dit voelde meer dan welkom! Liefde! Geaccepteerdheid! Tot in iedere vezel drong haar kus mijn poriën binnen….
Ik was plotsklaps verliefd!
T. deed aan theater.. straattheater. Alleen ze was voor mij onbereikbaar….
Zij woonde samen met een oudere man (5 jaar ouder dan ik) en zij was 4 jaar jonger dan ik.
Toen ging ik van school en heb haar nooit meer gezien.
… “tot klasgenoten”…. (ze bleek te zijn verhuisd ooit naar Afrika????)
Het programma liet het leven van meerdere klasgenoten zien… wij zagen elkaar, deelden herinneringen en ervaringen.
Toen kwam de laatste rondvraag in het programma: “Als je met de kennis van nu je leven toen zou kunnen overdoen….er een toverstokje was…… ik heb er vaak aan gedacht…
T. en ik namen afscheid….tranen biggelden over haar wangen, ik kon het moeilijk drooghouden. Sloeg mijn armen om haar heen. Wij wisten beiden dat het leven overdoen niet kon….en zwegen.
De droom die ik ooit had, is nooit uitgekomen en hoe graag ik mijn eigen leven nu anders zou hebben willen zien… het leven is zoals het is… veel kun je ook niet veranderen.
….en eigenlijk geloof ook niet, dat ik het anders had gedaan, terug … en opnieuw beginnen?
Ineens vervaagde het beeld, dat ik haar vasthield en werd ik wakker uit een droom, die toch wel zo bijzonder was dat ik ‘m moest opschrijven. Wel enigszins verkort….. want anders kon ik het hele verhaal niet meer na vertellen.

 

info@elcapstok.nl