…of hoe kijkt men er in Den Haag tegenaan

 

Wat doe jij voor werk? “Ik maak mensen aan het lachen, ik vermaak publiek,
probeer mensen een leuke tijd te geven.”
Daar betaalt men je voor? “Ja, al 23 jaar en dat zonder subsidies!”
Iedereen kan toch mensen laten lachen?
“Er zullen beslist een hoop mensen zijn die anderen kunnen laten lachen, maar dat niet voor hun beroep doen!
Weet je wat het kost om goede grappen te verzinnen? Je wilt toch niet dezelfde grap nog dertig keer horen, er moet toch op zijn tijd iets nieuws komen?
Wil je een avondje of middag lachen of vermaakt worden, dan kost dat zeker een jaar om goede grappen te verzinnen.
Unieke grappen. Neem twaalf maanden die daarvoor betaalt moeten worden.
Artiesten zijn ook gewone mensen met een huis, huur, hypotheek, gezin en die ook gewoon meedoen aan het dagelijkse leven.
Die artiesten betalen net zo goed belasting als elke willekeurige werknemer die voor een baas werkt.
Eén verschil, al die artiesten zijn EIGEN baas… ook wel Zelfstandigen zonder personeel genoemd.  ZZP’ers!
Dus als je hard werkt, mag je daar toch ook best goed voor verdienen?
Kijk naar de betaald voetbalspeler. Specialisten! Beetje trainen, beetje hollen op een veld, beetje balletje trappen, veel discipline om te trainen, dat wel.
Maar artiesten trainen ook dag in dag uit, om beter te worden!
Het artiestenvak is ook net topsport, knallen op het moment dat je publiek hebt. Alles geven, wat erin zit, je van je allerbeste kant laten zien.
Hoe lang hou jij in je kantoorbaan 2 of meer uur op een dag de volledige focus op je werk? Focus houden op je publiek!
Je hebt hele grote, maar ook minder grote artiesten. Maar dat ze wellicht wat minder groot zijn, hangt misschien ook af van de marketing?
Of hun doelgroep is wat kleiner, omdat ze in een niche werken. Super gespecialiseerd, voor een speciaal publiek!

Het lachen vergaat

 

 

Maar die grappen verzinnen, dat is niet het enige werk hoor….
Je hebt ook gewoon je boekhouding te doen, de marketing en de reclame, het repeteren.
Daar gaat ook veel tijd inzitten. Je wilt kwaliteit leveren. Contacten met andere leveranciers voor licht of geluid.
Bij grote producties, cateraars, kostuum ontwerpers/makers. Decorontwerpers.
Zoals ook de grote bedrijven zeggen. Tijd kost geld!

Dus waarin verschilt een kleine ZZP’er met een groot bedrijf?

De artiest werkt hard om zijn klant, publiek te bedienen, wil unieke producten maken.
Wil je iets unieks? Dan betaal je de hoofdprijs! Wil je kwaliteit, op welk gebied dan ook, dan kost dat geld.
Veel kwaliteit, hoge prijs, lage kwaliteit, lage prijs.

Maar dan nu de hoge heren in Den Haag.
Er is waardering voor de grote “gesponsorde” bedrijven, ook al gaat het slecht, ze krijgen er nog wat extra miljarden bij, terwijl ze hun broek kunnen ophouden met alle aandeelhouders waaronder de STAAT zelf. (sigaar uit eigen doos?)
Betaalt met onze belastingcenten. Maar de artiest bungelt als “de gek, de bohemien”, onder aan de maatschappelijke ladder. Mensen laten lachen, laat me niet lachen, dat is toch geen vak, dat is toch geen beroep, dat is toch …..

Maar wat doet lachen met de gezondheid, wat doet muziek of mooie dingen zien met onze hersenen?
Welke stofjes worden in onze hersenen aangemaakt die ons immuunsysteem verbeteren?
Wat doet depressie met ons lijf en lichaam? Stress? Hart en vaatziekten.
We verklaren de kunsten ondergeschikt/ entartet, wij ondersteunen de zorgverzekeraars farmaceutische industrie en willen iedereen aan de pillen, zo kunnen wij het volk controleren, uitmelken.
Als er meer kunst is, meer theater, meer vermaak is, worden wij allen dan niet relaxter?
Gaat de gezondheid dan niet omhoog? Hebben wij niet minder doctoren en medicijnen nodig? Hoeven wij dan niet voortdurend meer de zorgkosten te betalen?
Het gaat om keuzes en verdeling.

Het lijkt wel een complot theorie!?
Wat geloof je? Er wordt hier en daar met cijfers gegoocheld alsof het niets is.
Voor de een één weet, voor de ander ook.
Want er zijn dan ook weer andere specialisten die anders denken en diezelfde cijfers ontkrachten.

Het beleid dat gevoerd wordt, is meteen met twee maten.
Daar kan ik persoonlijk slecht tegen en velen met mij.
Respectloos naar de harde werkers in de kunst en evenementensector.

Nu snap ik dat je bij onvoorziene scenario’s geen pasklare oplossingen hebt en dat het zoeken is naar iets nieuws. Maar een hele sector buitenspel zetten, die al jaren de klappen van bezuinigingen moeten opvangen. Die al jaren zelf de broek moeten ophouden.
Bij het zoeken naar nieuw, heb je die cultuur en kunstsector nodig! De creatieven van deze maatschappij.

Kunst en Cultuur, dat het lachen vergaat!
Wij laten nog van ons horen!