De mensen, de dingen. Dankbaar

 

School zus, school zo. Ik wist niet wat ik wilde. Want exacte vakken, daar moest ik het niet van hebben.
Maar met de handen werken, tekenen, knutselen. Technische knutselproblemen oplossen, creatief bezig zijn. Dat kon ik!

Geploeter, geploeter, maar zonder doublures school afgemaakt.

En uiteindelijk…. De Kunstacademie!
Wat een verademing. Uitgedaagd te worden om creatief te denken en oplossingen te zoeken voor gestelde problemen.
Bezig zijn met het zoeken naar een taal, om je ideeën in uit te drukken, je verhaal te mogen vertellen.
Maar ook tegenstanders. Wat jij wil, kan niet, mag niet, is ongehoord. Er waren nieuwe opvattingen over kunst.
Docenten, die niet op één lijn lagen als het ging over het beoordelen van Kunst. Waar je bij de ene docent een voldoende haalde,
haalde je bij een andere docent een vette onvoldoende.
Kunst was serieus en moest ook zo behandeld worden! Abstract! Conceptueel, het proces was belangrijker dan de uitvoering.
Het mocht vooral niet grappig zijn, niet te duidelijk. Het moest vooral een “open karakter” hebben. Voor meerdere uitleg vatbaar?
Daar sta je dan als jong volwassene. Je leert over het impressionisme (Monet, Manet), Pop-art (Warhol, Claes Oldenburg) Surrealisme (Dali) etc.
Maar er wordt je verteld, dat als je DAT mooi vind, je beter van school kunt vertrekken?!
Lastig.Eén docent van mij was zo’n Nederlandse Pop-art kunstenaar. Woody van Amen.
Eén van de docenten die, wat ik maakte, kon waarderen, mij daarin bijstond om door te gaan. Kunst grappig maken, luchtig.
Maar wel voortdurend op zoek naar andere invalshoeken. Hoezo, moet Kunst ernstig zijn?
Het gaat om taal, uitdrukken van gevoel, beleving en de manier waarop/hoe!
Met de drie grote vragen: HOE, WAT en WAAROM maak je het? Is het verhaal duidelijk? Prima!
Tenslotte wil je je verhaal ook verkopen, en als je verhaal niet duidelijk is…… DAN heb je een probleem!
Fijn om in roerige tijden zo’n docent te hebben, die je voortdurend blijft uitdagen het beste uit jezelf te halen.Maar er was nog zo’n docent aan de academie: Docent Cultuurgeschiedenis. Hij begon het 2de jaar met : Tuinen!
Je leest het goed: Tuinen! Door de eeuwen heen, tuinen in verschillende culturen.
Wetenschap over : “de hangende tuinen van Babylon”. Hoe konden ze zo groeien en bloeien in een woestijn?
De Zen tuinen in Japan. De symboliek van die tuinen, de symboliek van bloemen.
De boeketten die in de 17e eeuw als geheime boodschappen werden gestuurd. Kennis, beeldtaal, codetaal, betekenis, symboliek in de Kunst.
Dan gaat er ineens een wereld open. Dan worden beelden NOG MOOIER! Als je het “inzicht” krijgt.
Verbanden gaat zien,.linken gaat leggen met historie, Godsdienst…..
Je wereld wordt groter! Duidelijker! Inzichtelijker! Beter te begrijpen als je achtergrondkennis hebt.

naam-van-de-roos
Het verplicht lezen van Umberto Eco’s “Naam van de Roos”. Het zien van de film.
Wat is onze achtergrond, waar komen wij vandaan, hoe heeft “Geloof” ons leven door de eeuwen heen beïnvloed, gestuurd, in de greep gehad, ons angstig gemaakt?
Welke verhalen zijn waar, of waarschijnlijk? GEWELDIG! Dan begint de zoektocht naar KENNIS….
Prikkels, nieuwsgierigheid, uitdagingen.
Een reis die lang kan duren. Het verdiepen in geschiedenis. Een schoolvak waar ik nooit wat mee had.
Maar uiteindelijk wordt het wetenschap! De honger naar kennis groter.
Ik ben dankbaar voor de leermeesters uit het verleden en heden.
Hoe bewerkten die Egyptenaren toch zo hun bouwstenen? Ambachtelijke kennis?
Bestond er wellicht al elektrisch gereedschap? Er bestaan vermoedens! Veel kennis is verloren gegaan, of wordt herontdekt.
Kennis die zichtbaar gemaakt wordt in musea. Daar kunnen wij Kunst en Cultuur beleven.Maar waarom alleen daar?
Afijn, het heeft 2 jaar geduurd, dat getouwtrek, voor ik besloot zelf op te stappen bij de academie (achteraf nog best spijt) om naar de lerarenopleiding te gaan voor creatieve vakken.
Om uiteindelijk docent handvaardigheid en tekenen/schilderen te worden, leerlingen inspireren, kennis van ambacht over te dragen.
Toen mijn rol als docent handvaardigheid op een middelbare school was uitgespeeld werd het tijd voor iets anders.
Cultuur en Kunst aan iedereen laten zien.
Waar vind je iedereen? Op straat!
Volgende week meer
Wilt u meer Blog artikelen van El Capstok lezen? Wilt u wellicht onze nieuwsbrief ontvangen?
volg ons ook via facebook: of twitter:
Like ons op Facebook. 🙂
U mag de verhalen delen! reageren.