Kunst met een K. (een grote of een kleine). Grote kunsten, of kunstjes/ trucjes.
Daarnaast bestaat dan ook nog zoiets als Kleinkunst ig.

Er zijn mensen die perfect hun kunst beheersen, hun vak verstaan, het trucje doen zoals het hoort.
Ik heb daar veel bewondering voor. Daar moet je van houden.
Er zijn ook veel mensen die trucjes kopiëren/reproduceren, daarmee voorbij gaan aan een creatief aspect, dat van “EIGENWAARDE” toevoegen.
Verwondering vind ik heel belangrijk. Mensen verbazen. Goochelaars kunnen dat vaak teweeg brengen. Dat je gek wordt van de vraag: “Hoe deed ie dat?” Het roept een emotie op. Verrassing, verbazing, boosheid, irritatie….. Dat je getriggerd wordt, na te denken.
Dat het schuurt, knaagt en piept. Dat je jezelf vragen stelt, waarom, hoe, wat, wie, waar, wanneer?
Het stukje dat je als toeschouwer meeneemt naar huis. “Ik heb nou toch wat gezien!” (of gehoord, geproefd, beleefd)

Toch is dat best lastig, als je al veel hebt gezien. Door de hoeveelheid informatie die je dagelijks via sociale media voorgeschoteld krijgt en eigenlijk alles al wel gedaan is, of vertoont. Om dan open te blijven staan voor verrassing, verbazing. Soms worden dingen dan gewoontjes. Ken ik al, al gezien, houd ik niet van, niets voor mij…. Afgestompt.

Vandaag probeer ik met een zo open mogelijke geest te genieten van een mooie dag en veel straattheater op het promotiefestival stART in tegelen.

En wat was het mooi! Leuke acts, waarbij voor mij enkele acts eruit sprongen.

Ale Risorio, straatartiest pur sang, had met lulligheden publiek goed op de hand.
Mama Marina. Een pizzaterras met Italiaanse familie, live steenoven en live muziek. Een live soap met pizza, lijkt mij zeer geschikt voor foodtruckfestivals.
Natuurlijk Francois Blanc (de schilder) op een fantastisch mooi plekje, poëtisch, ontroerend.
Tukkers Connection zag er weer geweldig uit met een nieuwe mobiele race act. Tot in de haarpuntjes perfect verzorgd. Kortom, het was gezellig druk en te veel om alles te zien.

Ale Risorio op st Art