Op deze pagina vind u al onze oude blogs

 

Komkommertijd en Wecken

Komkommertijd, meestal een tijd dat het bij veel bedrijven even stil is.
Dat zaken op een lager pitje staan. Sommige bedrijven zijn anders dan anders.
Bij ons is het momenteel drukker dan dat het ooit geweest is in ons bijna 20 jarig bestaan.
Een gekkenhuis in augustus, twee, drie dubbel zo druk dan dat het ooit geweest is.
Maar dat is dus wel de reden dat er de afgelopen weken sporadisch een Blogje
of artikeltje op onze Facebookpagina te melden was.
Alles moest even tussendoor….en beter geen blog dan een inhoudsloos verhaal.
Waar men al vanaf het begin van het jaar riep: ”de economie” trekt aan en velen zich afvroegen: Waar dan?
Begin ik er zowaar in te geloven.
Met pas op de plaats…. en slag om de arm. “Voorzichtig optimistisch”, noemt men dat.
Ook de werkeloosheid was gedaald in de zomermaanden…
Maar ja, zijn dat de vakantiebaantjes die na de vakantie ophouden te bestaan?
Waar studenten die niet werkzoekend zijn gewoon weer gaan studeren?
Personeel dat terug is van vakantie, gewoon weer verder gaat…
Werkelijkheid en schijn werkelijkheid. Waarheden en halve waarheden.
of …”het is maar hoe je het bekijkt”. “Elk voordeel heb zijn nadeel”.
Na de drukke maand, gewoon verder!
Aanvragen voor voorstellingen, die lang geleden zijn gespeeld.
Repeteren en uit het stof halen, verbeteren, vernieuwen, oppimpen met nieuw elan.
Hans en Ans,
Jozius van Driel (Vacuclean int.,
Nacht in de Kale duinen (poppenkast) aangepast aan het Kinderboekenweek thema.
De automaat in december,
Het lijk aller zielen  (voor Halloween)….heeft toch ook weer een jaar in de kast gestaan……. en mag nu weer uit de kast.
De lange weg naar Prikkedam, in de lange uitvoering zoals ie ooit bedoelt was en zoals wij die voorstelling nooit hebben gespeeld.
Ik ben benieuwd wat er dit jaar nog meer uit de kast mag komen en waar het stof vanaf mag.
Ook dit najaar wordt er dus hard gewerkt en geweckt.
Wij blijven onze acts voor u oppoetsen en verbeteren.
Wij willen voor u HET ALLERBESTE, tegen een normale prijs!
Laat ons weten hoe wij u nog meer van dienst kunnen zijn!

Tijd voor een nieuw geluid /liedje  (Optimisme)

Het was de afgelopen weken/ maanden even ver te zoeken.
Overal hoorde ik mensen klagen.
“…en dan zeggen ze dat het zo goed gaat met de economie?”
Mensen die steeds harder op zoek waren naar een baan/ ander werk.
Mensen die verder in financiële problemen geraakte en dan gevraagd werden,
of ze her of der hun steentje wilden bijdragen, maar het moest wel vrijwillig!
50 ers, die zo goed als nergens aan de slag komen, als ze er eenmaal uit liggen.
Vrijwilligers konden dat werk toch ook doen en die hadden dan ook minstens dezelfde kennis van zaken als de professional en daarnaast was er geen geld!
Bekenden die stopten met werk dat ze deden, want het bracht te weinig op.
ZZP’ers die toch de eindjes aan elkaar moesten zien te knopen.
Dan lees je her en der artikelen over de branchegroep, die datzelfde zeggen.
Het raakt mij, slaap er slecht van. Je denkt weer eens na over je eigen en andermans toekomst. Daar is niets mis mee! Nadenken over je toekomst, waar wil je heen, doelen stellen!
Dan bemerk je dat je visie er altijd al was, alleen de weg ernaartoe is omgelegd. De eindbestemming lijkt steeds verder weg.
Je moet nieuwe wegen bewandelen, die er eerst nog niet waren.
De digitale snelweg, met een steeds onoverzichtelijker wegennet en de snelheid, waarmee je “eigen kompas” je op de juiste weg moet houden.
Werk wordt complexer voor de ZZP’er en anderen die steeds meer gecontroleerd werk moeten uitvoeren.
Daarnaast komen er steeds meer ZZP’ers bij.
Uit noodzaak. Want regulier werk wordt schaarser. Zoek het zelf maar uit mentaliteit!
Je wilt er niet aan meedoen. Ik wil er niet aan meedoen! Maar oh, oh, oh.

Het wordt tijd voor iets positiefs! Het zonnetje!
Tijd om anderen en mijzelf blij te maken met een liedje.
Er liggen nog vele nieuwe ideeën op de plank!
De weg erheen is lang, maar zal bewandeld worden!
Wat men er ook van denkt! Voaral doorgaen!

Kansen grijpen (On)mogelijkheden

Soms zijn zaken niet meer te bevatten en raakt de geest behoorlijk verstoord of raak je redelijk van slag.
Tenminste als je daar gevoelig voor bent!
Het leven lijkt sneller te gaan, hoewel er nog steeds evenveel uren in een dag gaan als 30 jaar geleden.
Het zijn de prikkels, het snelle internet en overdracht van informatie.
Verwachtingen dat alles en iedereen maar snel reageert op al die prikkels.
Maar zoals ik al meldde, niet iedereen is gevoelig voor al die prikkels,
sommigen zijn er zelfs immuun voor, weten zich daarvoor af te sluiten.
Ethische kwesties, goed of slecht vraagstukken, belangen….. Ach…….
Waarom zouden ze zich ermee bezig houden?

Je wilt het beste uit jezelf halen en voor iedereen klaar staan, mocht dat nodig zijn. Toch?
Terwijl je weet dat ieder mens andere maatstaven hanteert qua goed/slecht/ belangen en dat je dus nooit iedereen tevreden houdt of het iedereen naar de zin kan maken, wat je ook doet…
Dat gaat niet!
Wat “goed” is voor de één, is “slecht” voor de ander.
De uren, dagen tikken weg. Korte termijn denken, het nu en niet nadenken over later.
Dat is ver weg en toch niet te overzien, niet te voorspellen?

Andere leiders, andere politiek. Milieu of markt. Waarom je druk maken?

Afgelopen week weer wat zaken opgemerkt.
Je bent geen artiest of kunstenaar, je bent cultureel ondernemer!
De werkster, die interieurverzorgster is geworden. Ge-upgrade.
In status lijkt het meer, qua inkomen of loon blijft het hetzelfde of wordt het minder?
Marketingstrategie? Trucs in tijden dat de economie behoorlijk gemanipuleerd wordt.
Het gaat beter, zo men zegt.
ZZP’ers die zelfs voor overheden eerst maar twee weken voor 0% loon mogen werken.
Economie trekt aan, werkeloosheid daalt?

Verwarring! Keuzes!
Eerst geven/ investeren, voordat je kunt verdienen.
De kost gaat voor de baat en daar is wat voor te zeggen.
Mensen, werknemers sneller kunnen ontslaan om ze vervolgens als ZZP’er in te huren en gratis te laten werken?
Bevalt het niet, ontsla je ze weer, mogen anderen het weer “gratis” proberen.
Een economie, die moet draaien op vrijwilligers?
Ben ik simpel, als ik deze voorgespiegelde economische groei niet begrijp.
Dat er mensen in dit verdienmodel trappen en luisteren naar een groep met mensen die zich “integer” noemt
en waar de meeste mensen uit die club nog steeds de vuilste handen hebben en naast de pot piesen?
Maar uiteraard mag ik niet iedereen over een kam scheren, dát is niet netjes.
Ze mogen wel het gemorste zelf schoonmaken!De vraag blijft,  zou je elke kans of mogelijkheid, (prikkels, verlokkingen, uitdagingen) moeten of willen grijpen om te groeien?
Sommigen zeggen ja! Ik twijfel.
Het is in ieder geval wel slim om af en toe eens uit de eigen comfortzone te stappen
om eens op de stoel van een ander te gaan zitten, om zaken vanuit een ander perspectief te bekijken,
om “belangen” van een ander te kunnen begrijpen en in je  eigen denken te “groeien”.

Vervolgens kun je dan nog steeds keuzes maken over wenselijk/ niet wenselijke belangen.
Integer zijn. Maar probeer in die keuzes ook wel vooruit te kijken en te blijven zoeken naar alternatieven.

Veranderingen (Grootscheeps aanpakken)

Harde moeilijke keuzes.
Ik maak ze niet vaak,wil mensen niet teleurstellen,

aardig zijn, mensen tevreden houden.
Maar door geen keuzes te maken, blijven dingen vaak hetzelfde, verandert er niets.
Dan slepen dingen voort die frustratie en boosheid opleveren.
Geen harde keuzes maken, houdt in, dat je je in je “comfortzone” opsluit.
“Het is zoals het is” ook al ben je er niet blij mee.
Je doet wat je doet, omdat het zo hoort, of om de mensen dat van je verwachten.
Doe maar gewoon, want dat is al gek genoeg.
Belangen! Maar wat als niemand meer gebaat is bij die belangen?
Als tijden veranderen, technologie verandert, inzichten veranderen…?
Wat dan?Ik wil mensen vermaken, maar ook brood op de plank.
Je wil niet alleen entertainen… dus moet je ook ondernemer worden!
Verandert de markt en je doet niets, je onderneemt niets, dan gebeurt er niets!
Wil je groeien, dan moet je uit je comfortzone stappen.
Niet leuk, eng, spannend en onzeker.
Nieuwe wegen, ongebaande paden.
Maar als je ze niet bewandelt, kom je ook nooit ergens.
Je zal jezelf niet verrassen of verbazen, je zal niets leren.
En dat wil ik mijn publiek toch juist meegeven?
Wellicht krijg ik spijt van de moeilijke keuzes, misschien ook niet?
Want wat komt ervoor in de plaats?
Misschien klaart de lucht enorm op.
Wij gaan het zien, tijd om het roer om te gooien!
Misschien varen wij tegen de klippen op, of varen wij er wel bij.
Gaan wij via bakboord of stuurboord, al is het met een omweg,
Wij komen er wel!
Varen op eigen kompas en je laten leiden door je eigen agenda.
Maar soms als je dan vaart, blijken de golven minder hoog, dan je aanvankelijk had gedacht,
dan waait de wind ineens uit een andere hoek of keert het tij…..
Wat dan?
Je waait met de wind mee in rustiger vaarwater. Schip ahoy!

.en even een stapje terug….

Pas op de plaats.
Teveel ideeën, te veel mogelijkheden, te veel leuke dingen die je wilt doen.
Maar is het verstandig?
Bij gebrek aan focus (zo’n woord van deze tijd) komt ook van te veel dingen doen, niets terecht.
Wil je dingen goed doen, of half?
Wil je kwantiteit of kwaliteit leveren?
Op dat soort momenten, (Vraagmomenten) is het even goed, om pas op de plaats te maken en even stil te staan bij waar het allemaal om begon.
Wat je doelen waren, wat wilde je ooit en wat wil je nu? Is er iets veranderd?
20 jaar geleden wilde ik mensen in contact brengen met Kunst en Cultuur door het op straat te laten zien,
nadat ik als docent werd uitgezwaaid, met de mededeling dat niemand in de maatschappij zit te wachten op Kunstenaars en Cultuur.
In een dikke BMW rijden, Dàt was belangrijker! Want dan kan je laten zien wat je hebt bereikt en dat je een status hebt!Ik vind het nog steeds belangrijk om “de mens in de straat” in contact te brengen met kunst en Cultuur.
Maar op een luchtige manier! Humor, mensen op het verkeerde been zetten, waardoor de lach ontstaat, soms uit ongemak.

Ik wil dingen anders doen dan wat men gewend is, inspireren.
Ogen openen, laten zien dat er meer mogelijk is. Creativiteit voeden!
Maar daarvoor moet je wel open-minded zijn.

Die ideeën wil je dan ook uitvoeren, laten zien.
Zeker als het je boterham is, moet je zorgen voor publiek en klanten.
Dat ze je leren kennen.
Een eigen bedrijf hebben, is zorgen dat die klanten er komen!
Dat die klanten tevreden zijn, nadat ze erg gelachen hebben..
Dat er brood op de plank komt. Prioriteit nr.1Dus moet je reclame maken en verkoper van je eigen product zijn.
Niet een van de meest leuke dingen. Je loopt er wel eens op vast.
Moet het nu alweer? Ja! Een ander gaat het niet voor je doen!
Je hebt een lange adem nodig. Ruggengraat, geloof en vertrouwen in je eigen kunnen en dat het goed komt…..
Dat laatste schiet er nog wel eens bij in, dat je er moedeloos van word.
Maar als je niet in jezelf gelooft… waarom zou een ander het wel doen?
Werk aan de winkel! Doorzetten, uithoudingsvermogen en discipline.
Het lijkt zijn vruchten af te werpen.
Geef je dromen nooit op. Voaral doorgaen! Blijf creatief zoeken naar andere wegen.
Het kan ook anders! Soms moet je even een pas op de plaats maken om alles vanuit een ander gezichtspunt te bekijken,
een andere invalshoek, vanuit een ander perspectief.
Blijf leren, houd je ogen en oren open, leer kijken! En houdt vol! Dans!

Geen nieuws is goed nieuws.

Soms denk ik wel eens ,:”Waar gaat het tegenwoordig nog over?”.
Mensen, meningen, boosheden, teleurstellingen, afreageren op sociale media.
Zichtbaar zijn, jezelf laten horen, want anders beteken je kennelijk niets?
Marketing: Bloggen, reclame, adverteren, acquisitie, zichtbaar zijn!
Schrijven is blijven. Doe je mee, of niet? Tel je mee, of niet?
Internetgoeroes die je vertellen, hoe je door slimmer te werken, meer kan verdienen en meer tijd overhoud.
Dat het niet makkelijk is, maar wel eenvoudig….
Kom bij mij! Betaal mij zoveel, ik ga het je leren en er gaat een nieuwe wereld voor je open…..

Blijven leren is goed, niets mis mee! Sinds mijn schooltijd besteed ik meer aandacht aan boeken lezen en cursussen volgen.
Ik bestudeer meer, dan ik vroeger ooit gedaan heb gedaan. Je moet je blijven ontwikkelen, want de tijd staat ook niet stil en het dagelijks leven verandert gewoon mee.
Je moet natuurlijk niets, maar om niet te ver achterop te geraken in een tijd waar technologie een steeds grotere rol speelt, zal je toch stappen moeten zetten.
Doorgaan met waar je in gelooft!

Nadoen is onderscheiden?

Maar wat ik ook zie, het lijkt wel of al die goeroes elkaar napraten en eenieder heeft het erover dat je “in de markt” jezelf moet onderscheiden. ………
De dagelijkse mails: herhaal mails, nu laatste kans, stap nu nog in…..
Sinds een jaar lijkt het of ook bij die goeroes de cursusprijzen dalen.
Heeft men meer moeite om klanten aan te trekken?
Je krabt je eens achter de oren, stuurt zelf weer diverse mails.
Reacties: “Wij doen niet aan entertainment, geen budget, wij werken alleen met vrijwilligers,
bij ons moeten de artiesten de organisatie betalen om een plek op het evenement te krijgen”……
(dat laatste is jezelf wel echt onderscheiden).
Daar kan en mag ik een mening over hebben, maar hoef die niet te delen.
Dat zijn wel momenten, die mij doen twijfelen. Wat is er gaande?
Dan komen de vragen en wil ik ook antwoorden.
De queeste begint. Want meer kennis is meer toegevoegde waarde? TOCH?

Wat, hoe en waarom?
Ineens valt er spontaan weer een puzzelstukje op zijn plek.
Op t.v valt ergens valt het Engelse woord “Adventure” .. (avontuur)
Avond uur? Schemering? wanneer het spannend gaat worden?
Het etymologisch woordenboek komt erbij.
Spannende gebeurtenis/belevenis/voorval.
Advent ure? (Komst van Jezus)

Dan besef ik ineens dat al onze acts gaan over “reizigers”.
Ze zijn avontuurlijk! Ze zoeken het publiek op, om contact te maken en om kennis,
wijsheden en verhalen te delen. Dan is communicatie erg belangrijk.
Dat het belangrijk is te weten, wat en hoe je dat wilt laten zien.
Waar komen de ideeën en kennis vandaan?
Betekenis van woorden, associëren. Spelen met taal.
Om daarmee publiek te prikkelen en te laten lachen.
Want entertainen staat voorop!
Toegevoegde waarde, onderscheiden, inhoudelijk.
Diepere betekenissen, laagjes pellen, voor wie dat wil.
Impact hebben, prikkelen en uitdagend zijn.
Op de grens tussen fantasie en werkelijkheid.

Zoals Einstein ooit zei: ”Logica brengt je van A naar B, de fantasie brengt je overal!”

Of als het eens mee zit. (kinderziektes) sept.2018

Het is zo prettig als het mee zit, als alles op zijn plek valt.
Meestal gaat het goed, soms zit er wel eens wat tegen, kinderziektes en soms gaan dingen buiten alle verwachtingen om geweldig!

Afgelopen weekend was het laatste het geval. Wij speelden op Bockesprongen in Boxtel met onze dubbelaanbieding: Madame Rosalie en het draaiorgeltje.
Deze zomer hebben wij daar al enkele keren mee gespeeld, maar helaas niet altijd met het gewenste resultaat.
Bijvoorbeeld door een te warme dag, waardoor bij een evenement bijna geen publiek was,
of dat je stond op een locatie waar het omringende geluid zo hard was van een podium,
dat je jezelf niet verstaanbaar wist te maken,
Of op een locatie stond, waar geen publiek kwam. Dan speelt dat lastig!
Bockesprongen
was voorheen altijd op de markt in het centrum, nu in een klein parkje.
Publiek kwam speciaal voor de voorstellingen. Mooie locatie, weer was prima.
Alle ingrediënten voor een feestje en dat werd het!
Er stonden soms hele rijen voor Madame Rosalie te wachten om de toekomst te laten voorspellen.
Kinderen en ouders, nieuwsgierig naar wat Rosalie te vertellen had.
Het is fijn om zoveel mensen aan het lachen te krijgen en een leuke dag te bezorgen.
Dit keer stond Rosalie goed op haar plek en wist de juiste antwoorden te geven.

Een nieuwe zomer , een nieuw geluid! (horizontoer en meer) Juli 2018

Deze zomer besloten mee te gaan met de Horizontoer.
Vijf dagen op een echte zeilboot langs enkele waddeneilanden. (8 t/m 12 augustus 2018)
Ik hoop op de bijzondere ervaring van het zeilen op een echt schip en om inspiratie op te doen voor “de vliegende Hollander”

Afgelopen dagen al druk in de weer om het schip weer “zeewaardig” te maken.
Nieuwe tuigage. Likje verf hier en daar, kleding oppoetsen. Het zijn wel vijf dagen!
Daar men het in de voorbereidingen had over merchandise, heb ik nagedacht en de afgelopen weken begonnen alle verhalen van de vliegende Hollander op te nemen als hoorspel.
kijken of ik er een leuk luisterboek/CD van kan maken.
Een verhaal is hier al te beluisteren: De reis naar Patagonië.
Ik moet zeggen het inspireert wel zo’n hete zomer, waarin je het liefst in een hangmat ligt met je voeten in een badje koud water….
Hier een nieuw verhaal van tovenaar Runewold (kapitein op “de vliegende Hollander”)

Logboek 26 juli 2018. Dordrecht.

Wij hebben veel gedaan en beleefd.
Met we, bedoel ik de bemanning van de Hollander.
Goede dingen, kwade dingen, bewust of onbewust.
Je kunt nu eenmaal niet iedereen tevreden stellen.
Maar ik heb, durf ik te stellen, met de hand op het hart, gehandeld met goede bedoelingen.
Maar als je mij zou vragen, nu ik bezig ben met het opschrijven van mijn memoires als kapitein op: de Hollander, waar ik het meeste spijt van heb?
Dan zou ik zeggen; Het aan boord nemen van Constant.
Een magere schlemiel, die kon eten als een dijker, maar mager bleef als een lat.
Ik zie hem nog aanmonsteren, als jongen van 14 jaar, zijn moeder wuifde hem uit op de kade.
(Mooie vrouw overigens, blond haar, bruin oog.)
Constant van de Dunne, een matroos met peper. Ik hoefde maar iets aan de bemanning te vragen of hij riep:”Ik loop al!”
Al duurde het vaak wel lang voordat hij terug was van een kleine boodschap.
Dus voor een grote boodschap stuurde ik wel iemand anders.
Een goede dek zwabberaar was hij, de beste!
Hij had kennelijk ervaring met de dweil.
Tijdens zijn eerste reis hebben wij al afscheid van hem moeten nemen.
Hij had al vitaminegebrek bij aanvang van de reis. Hij deed zijn naam eer aan:

Constant van de Dunne,
scheurbuik was zijn lot,
Hij Rust in vrede nu (15 jaar)
Hij is nu bij de Here God.

De dag die het leven veranderde.

Ik hou van verhalen.
Ik was altijd en overal een buitenbeentje, vaak ziek, zwak en misselijk, weinig energie.
Misschien moeilijk te accepteren. Deed andere dingen dan de rest, had een andere kijk, andere ideeën.
Toen ging ik naar een nieuwe school!
Een verademing….maar toch ook hier weer docenten, 2 kampen….
Of je was VOOR Joseph Buys ….Tegen Monet, en tegen de Superkitsch van Jeff Koons.
Ik wilde beide, maar in eerste plaats plezieren…Dat kon niet , mocht niet. Kunst was een ernstige zaak.
“Ineens is daar het t.v. programma Klasgenoten”
T… had ik jaren niet gezien. Ik zocht haar wel op op hyves en facebook, maar ben haar daar nooit tegengekomen. Ze was een soort Bessie Turf met pet op en zonder bril… maar met een glimlach van oor tot oor. Een enorme paardenstaart. Zij straalde energie uit in elke hoek, klein als ze was.
Daar zij saxofoon speelde, wilde ik haar uitnodigen om bij mijn bandje te spelen en ging ik bij haar op visite. Ik belde aan, zij deed open. Nu had ik wel vaker een meisje gekust, maar dit voelde meer dan welkom! Liefde! Geaccepteerdheid! Tot in iedere vezel drong haar kus mijn poriën binnen….
Ik was plotsklaps verliefd!
T. deed aan theater.. straattheater. Alleen ze was voor mij onbereikbaar….
Zij woonde samen met een oudere man (5 jaar ouder dan ik) en zij was 4 jaar jonger dan ik.
Toen ging ik van school en heb haar nooit meer gezien.
… “tot klasgenoten”…. (ze bleek te zijn verhuisd ooit naar Afrika????)
Het programma liet het leven van meerdere klasgenoten zien… wij zagen elkaar, deelden herinneringen en ervaringen.
Toen kwam de laatste rondvraag in het programma: “Als je met de kennis van nu je leven toen zou kunnen overdoen….er een toverstokje was…… ik heb er vaak aan gedacht…
T. en ik namen afscheid….tranen biggelden over haar wangen, ik kon het moeilijk drooghouden. Sloeg mijn armen om haar heen. Wij wisten beiden dat het leven overdoen niet kon….en zwegen.
De droom die ik ooit had, is nooit uitgekomen en hoe graag ik mijn eigen leven nu anders zou hebben willen zien… het leven is zoals het is… veel kun je ook niet veranderen.
….en eigenlijk geloof ook niet, dat ik het anders had gedaan, terug … en opnieuw beginnen?
Ineens vervaagde het beeld, dat ik haar vasthield en werd ik wakker uit een droom, die toch wel zo bijzonder was dat ik ‘m moest opschrijven. Wel enigszins verkort….. want anders kon ik het hele verhaal niet meer na vertellen.

Plus- en Minstreel Jurbanus 21e

Al enkele maanden spelen ideeën door mijn hoofd om weer op te treden met zelfgeschreven cabaretteske liedjes.
Ik heb er te lang niets mee gedaan, terwijl ik er altijd mensen mee aan het lachen kreeg.
Jaren speelde ik met El Capsoñez dit soort repertoire en was er een publiek voor. Bij het ter ziele gaan van
El capsoñez, was de lol verdwenen en vond ik het leuker Engelstalige covers te spelen. Bekende en minder bekende liedjes, mar dan ook alleen liedjes waar ik iets mee had.
Liedjes die voor mij een emotionele waarde kenden, daar ze dan “echter”, authentieker overkomen.
Liedjes die niet speciaal luisterliedjes waren, maar ook gewoon Rock& Roll.
Nu de vorm gevonden is, de middeleeuwse troubadour, komt eraan
De Plus- en Minstreel:Jurbanus de 21e.
Scherpe, verhalende, humoristische liedjes. Met een goede rijm, zodat het te onthouden is.
Daarvoor moest ik wel een luit op de kop tikken. Een luit hoort nu eenmaal meer bij een middeleeuwse minstreel dan een gitaar.
Dit is gelukt! Een gitaarluit wel te verstaan, zodat ik gitaar kan blijven spelen. Maar de uitstraling is beter.
Niet te lawaaiig, niet te LUID. Maar soms iets meer Plus en soms iets Min-der de snaren strelen.
Onder de naam Jurbanus trad ik op als straatmuzikant eind jaren ’80. De tijd van de Kunstacademie. Toen nog met een trommel op mijn rug, mondharmonica en gitaar om de nek.
21e? Geboortedag. en zoveel jaren later…
Nu nog een bijpassend kostuum en de reclame kan beginnen. Maar dat is in de maak.

Hersenkronkels

Het brein kan toch rare kronkels hebben.
Op zoek naar oude diploma’s kwam ik gister het een en ander aan papierwerk tegen. Oude cijferlijstjes, rapportjes van de lagere school. Citotoets uitslagen.
“Jur is erg goed in ruimtelijk inzicht!” (Was is ik nu maar astronaut geworden)
Een protocol, over mijn afstudeerwerk voor handvaardigheid aan de lerarenopleiding: “Uit veel notities van Jur en veel onsamenhangende aantekeningen,
is toch een goede collectie beelden ontstaan”.
Dan ben ik in eerste instantie erg blij!
Maar in tweede instantie gaat het kriebelen. Onsamenhangend????
……Het was eerder zoekend naar oplossingen en associatief denken!
Daar komen de meeste ideeën vandaan! Niet focussen op één ding/uitkomst/beeld, maar door associatief te denken (desnoods in woord) wat roept het idee op….???
Op zo’n manier lijkt het wellicht onsamenhangend, maar de uitkomst is voor een ieder leuker. Je creëert vervolgens als publiek je eigen verhaal.
Maar het gaat uiteindelijk ook wel om het plaatje. Klopt het beeld met wat je ziet/denkt?
Daar ligt voor mij de uitdaging voor het straattheater. Het brengen van beelden/ideeën naar publiek. Ze zelf laten ervaren/beleven.
Met een mooi Engels woord. Geef je publiek een EXPERIENCE!… en laat ruimte over voor de “eigen fantasie”.

55+ entertainment

Ik ben mijn hele leven opgetrokken met mensen die altijd minstens een generatie ouder waren dan ik.
Dat heb je als nakomertje wel vaker. Mijn oudste broer en ik schelen 17 jaar.
Mijn vader was 48 toen ie mij kreeg en ging op mijn 15e met pensioen.
Ik vermoed dat daar ook het stukje, wat ik mijn nostalgisch beleven noem, vandaan komt.
De fascinatie voor verhalen uit het verleden en geschiedenis.
J.l. weekend moest ik optreden voor een tehuis met 55+ers in Rozenburg.
De avond was volgens het personeel niet zo druk i.v.m. andere activiteiten.
Het publiek, voornamelijk 75+ ‘ers. Ik had daar wel rekening mee gehouden, maar als je ook generatiegenoten verwacht is het toch wel een deceptie.
Ik zou een half uur verhalen vertellen met “de vliegende Hollander”.
De oudjes waren onder de indruk van het spookschip…. zag er behoorlijk antiek uit (wat het natuurlijk niet was)
Vervolgens zou ik 45 minuten muziek maken met Ben Jur’s eenmansorkest.
Vol verwachting zaten ze te wachten op deel twee van het programma.
(Ben Jur komt op in korte broek en zebra pak) “Ah, dan gaat ie nu zeker kamperen in Afrika”……gelach.
Engelstalige liedjes vanaf de jaren 30 aangevuld met liedjes van mijzelf.
Meedeinen, mee mummelen en schaterlachen om de verhalen bij sommige liedjes.
Ik was zenuwachtig van te voren, hoe men dit entertainment zou ontvangen.
Onzeker… daar ik geen Hollandstalige meezingers op heb repertoire heb staan.
Achteraf. Organisatie dik tevreden. Blije gezichten, zelfs de demente bejaarden schenen reacties te geven en waren enthousiast.
Pfieuw… het is mij toch weer gelukt!
Wellicht een nieuw gat in de markt? Optreden voor bejaarden.

Folkloredag Schagen

Als “groot” vogelliefhebber, hobby ornitoloog, ben ik al jaren op zoek naar de Blauwborst.
Welke in grote getale in de Biesbosch zou voorkomen, zoals een info bord laat weten.
Ik ben er nog nooit één tegengekomen, terwijl ik toch regelmatig in de Biesbosch mijn wandelingetjes maak.
Dan ben ik af en toe toch heel blij, dat er soms…… heel soms mensen zijn, die ze wel tegenkomen en dan ook meteen weten.
“Dat zijn Blauwborstjes!” Het zijn niet veel mensen die dat weten…..maar toch.
Gisteren kon men ze in ieder geval tegenkomen op de West Friese Folkloredag in het Noord-Hollandse Schagen(30 juli ’15).
Het zonnetje straalde… en het “kleine blauwborstje had weer een enorme fan.
Een meisje van drie, wilde de vogel als speeltje mee naar huis nemen en liep hand in vleugel, over de markt in Schagen.
Aandoenlijk! Een plaatje….Ik als grote Blauwborst mocht niet in de buurt komen, dan werd ze bang.
Ik hoop hiervan nog foto’s binnen te krijgen
Als een T-Rex struinde ik over de markt naar “prooi”. Mensen volgend met een ijsje, een patatje of wat dan ook.
De lachers op de vleugel.
Intussen zitten wij weer in het groen, uit te blazen, van een enerverende dag.

Bruegheliaans festijn

Een middeleeuws gebeuren?

De 13e al aangekomen en bij een fantastische B&B (Bekboer) enkele dagen gelogeerd.
Wij zijn 14 augustus 2015 al vroeg in Losser voor het Bruegheliaans festijn om het spookschip op te bouwen.
Vanaf 11.00 uur moet Runewold varen.
Maar er is nog bijna niemand. Het plein waar vorig jaar nog de ridders van Friesland waren gelegerd is leeg.
Geen kraampjes, geen standjes, geen ridders. Eén collega…..
En dat terwijl het festijn i.p.v. drie, nu vier dagen zou duren.
De hitte brandde, de geesten van het spookschip snakten naar water. Toch een hoop bange kinderen op de kinderbraderie.
Maar Runewold wist vele andere kinderen te betoveren. Nadat Duyt (buidelrat) een niesbui kreeg, schoten veel kinderen ook meteen in een hoestbui.
Wonderlijk.
15e aug. Het Wesen van Saeftinghe trok bekijks, ook bezoekers uit Rusland bleven maar om de kar heen draaien om foto’s te maken.
Soms konden wij niet doorlopen vanwege alle aandacht en iedereen die met ons op de foto wilde.
‘s-Avonds meegedaan met het grote toneelstuk. Vooraf ging het regenen.
Het Wesen verveelde zich, vanwege het lange wachten en bedacht een nieuw spelletje.
Bloempje uit de kar…… baasje ruimt het op, wesen pakt mutsje van het baasje. Erg flauw grappig, maar wij houden ‘m erin!
Zondag 16e. Regen, regen, regen. Brueghelstoet werd afgelast! De sfeer met het spookschip was er wel beter op.
Publiek bleef in de regen staan luisteren naar Runewolds verhalen. DANK PUBLIEK!
Ook is er nog iemand van een winkel geweest aan de Raadhuisstraat, die het gebeuren eindeloos heeft staan filmen.
Ben benieuwd of ik die beelden ooit nog ga zien. Was n.l. van een mooi nieuw Runewold verhaal.
Al met al, het weer zat niet altijd even mee, alles was doorweekt, maar wij hebben genoten van het mooie wee.

De verteller.

Ik hou van verhalen, ben er dol op.
1973, 3e klas lagere school. Ik zat in een parallelklas en baalde. In de andere parallelklas was een meester die elke dag, als er een stukje tijd over was, verhalen vertelde. Meneer Oosterhuis.
In de pauzes deden dan zijn verhalen de ronde, welke waanzinnig waren.
Eén keer, toen onze eigen juf ziek was, zaten wij allemaal bij hem in de klas en hij vertelde! Hij las niet voor…. Hij vertelde…
de man werd zelf (zover de herinnering gaat) het verhaal!
Hij boeide, en wij hingen aan zijn lippen. Fantastische verhalen met humor. Ik weet niet of hij de verhalen zelf verzon of ergens vandaan had.
Dat deed er ook niet toe. Het was geweldig.
Daarbij kom ik dus bij de KUNST van het verhalen vertellen. Taal, communicatie, inhoud. Hoe breng je het over?
Er is meer dan het gesproken woord. De uitstraling van de verteller. Gelooft hij in zijn eigen verhaal, of dreunt hij een ingestudeerd tekstje af?
Intonatie, emotie, lichaamstaal en gebarentaal, mimiek. Acteert de verteller, of is hij het verhaal?
“De Kunstenaar verwondert, toont het onzegbare en verruimt de blik”.
Het is niet altijd te ontdekken, het heeft ook te maken met voelen, beleven.
Dat heeft ook weer te maken met luisteren. Zoals communicatie altijd een wisselwerking is, tussen horen, zien, ruiken, proeven
en het gebruik van al onze zintuigen. Ik vind het wel jammer, dat in een tijd waar alles snel moet en efficiënt, voorbij wordt gegaan aan dat geen dat ons allen mens maakt en verbind, verhalen.
Er is veel te vertellen, maar ook zal je je moeten focussen op diegene die de verhalen willen horen.
Dat moet je dan zo goed doen, dat mensen erover praten… verbinden…

Lastigheden.

Soms word mij wel eens om een mening gevraagd. Heel soms maar hoor… en gelukkig.
Men vraagt een eerlijk antwoord….. dan KRIJGT men van mij een eerlijk antwoord!

Ben je direct en wellicht kort door de bocht, dan wordt je eerlijkheid kwalijk genomen.
Kies je voor een politiek correcter antwoord, dan is het met zoveel politiek correcte antwoorden,
men gelooft je antwoord niet en men zal je ook niet meer vragen om antwoord.
Je bent dan niet te vertrouwen, of men wantrouwt of schuwt je.
Waarom geef je soms een politiek correct antwoord? Om mensen niet voor hun hoofd te stoten, (rekening houden met anderen),
dat men je aardig blijft vinden, of omdat je een mening nog moet vormen en het niet precies weet, wellicht,
omdat zaken misschien lastig liggen en je niet uit de school mag/kan klappen, beroepsgeheimen, waardoor je jezelf in lastiger situaties wringt?
Maar je wilt ook niet dom overkomen en dat laatste gebeurt dan uiteindelijk toch. Je zit meteen in een verdomhoekje om je te verantwoorden.
Ook is het lastig als je graag dingen uit wil schreeuwen en je weet dat het onverstandig is, omdat reacties 10x harder zullen aankomen met alle gevolgen van dien.

Wij beseffen dan vaak niet dat het maar meningen zijn. Je houdt ergens van of niet, smaken verschillen. Vaak gevormd door vooroordelen, uit het verleden meegekregen?
Jammer dat wij ons daar vaak door laten leiden, of gekwetst voelen.
Ook jammer dat openheid soms niet wordt getolereerd. Je bent voor of tegen……..zwart-wit.
Grijs en kleur schijnen niet meer te bestaan.
Liever kies ik mijn eigen weg, zonder voor of tegen, met grijs en kleur.
Dat mensen mij daarom slecht kunnen peilen? Het is niet anders!
Zoals een ieder, ben Ik ben ook maar een mens met gebreken.

Hoera! Het seizoen gaat eindelijk beginnen.April 2016

Lang gewacht, hard gewerkt. Alles uit de kast gehaald om klaar te zijn voor het seizoen.
Veel opgepoetst, vernieuwd en reclame gemaakt. Om er weer vol voor te gaan.

Waarvoor? Voor u, het publiek!
Om bij u, tijdens mooie dagen, een glimlach, een schaterlach op het gezicht te toveren.
Her en der in het land, tijdens evenementen, markten of festivals, feesten en feestjes.
Maar telkens blijft het spannend, een nieuw seizoen. Je bent er toch even enkele maanden “tussenuit geweest”.
Alsof je ontwaakt uit een winterslaap en de spieren weer even moet opwarmen.
Tijden veranderen, is wat eerst leuk was, nu nog leuk?
(Bekijk t.v. series van 40 jaar terug en als je dan nu kijkt, is alles veel sneller.)
Is er nog animo? Zit men nog wel te wachten op Kunst of Cultuur?
Men stelt tegenwoordig steeds hogere eisen?
We zien en horen steeds meer en raken daardoor steeds meer “verzadigd”.
Zapcultuur. Je moet knallen! Hapklare smakelijke brokken in een zo kort mogelijke tijd.
Kort en bondig, intens contact/interactie. Er komt een hoop bij kijken……
En dan ook dit jaar een nieuwe act. Ook nieuwe ideeën om aan andere nieuwe acts te werken in de loop van dit jaar.

Maar nu eerst tijd om wat te laten zien! Laat het seizoen beginnen!

Grenzen verleggen

Dit jaar heb ik een commitment gedaan. Voor het eerst in mijn leven.
Daarbij zou ik alles doen, binnen mijn kunnen, om mijn eigen grenzen te verleggen.
Ik zou de confrontatie aangaan met mijn angsten, ze onder ogen zien en daarvoor de nodige stappen zetten om vooruit te komen.

Jarenlang denken binnen bepaalde patronen, helpt een mens vaak niet om daar te komen waar men wil komen en brengt vaak niet wat men nodig heeft.
Mijn denken was heel veilig. Geen gekkigheden. Berekenend. Ik nam genoegen met de basis (“want hoeveel mensen hebben dát al niet”).
Het belemmerde mij in groots denken. Totdat ik meedeed aan een business bootcamp begin dit jaar.

Daar werden dingen gezegd, echte eye-openers. Daar werden je eigen denk valkuilen onthuld. “Succes is niet voor iedereen weggelegd!”, “
Je moet ook wel een beetje geluk hebben”, waren mijn stellige overtuigingen.
Valkuilen, waar veel mensen last van hebben. Jezelf klein maken, niet boven het maaiveld uit willen komen uit angst, door te denken dat je dingen niet kunt, niet goed genoeg bent.
Maar wat je niet kunt/kent, dat zou je wel kunnen leren!
Dus ben ik gaan lezen over van alles wat mij verder zou kunnen brengen.Waar je wellicht minder goed in bent, oefen totdat je beter word.
Doorbreek je grenzen, verleg je grenzen. Ondernemen blijft ook zoeken, zoeken naar balans, maar is voornamelijk doen!
Wij zijn er niet, maar de ambities liggen nu al hoger dan ze ooit lagen. Onze eigen lat ligt hoger.

Intussen zijn wij vijf maanden verder en lijkt het erop, dat er toch meer dingen naar de hand worden gezet. Dat dingen lukken met de juiste inzet en houding.
Door nieuwe handvatten/kennis te hebben uitgeprobeerd en angsten te overwinnen.
Dat geeft toch een stukje vertrouwen voor de toekomst.
Wij blijven werken aan het beste, het beste voor u!

Hallo 2017

……en voordat je het weet is er alweer een jaar voorbij.
Gelukkig 2017 allemaal!
De dagen worden alweer langer! De eerste aanvragen en boekingen voor evenementen komen binnen.
Het jaar start en het lijkt drukker dan ooit.
Meestal verloopt het begin van het jaar nogal rommelig en rustig.
Maar wij hebben vorig jaar hard gewerkt om meer structuur aan te brengen in onze manier van werken.
Hoe geconcentreerder je werkt, hoe vlotter dingen gaan.
Als je maar blijft oefenen, doelen stelt en “Voaral doorgaen!”
Doorgaan met dingen waar je passie voor hebt.
Doorgaan met het zoeken naar nieuwe opdrachtgevers.
Doorgaan om voorstellingen en alles wat daaraan gerelateerd is, te verbeteren waar iets verbeterd kan worden.
Zichtbaarheid, communicatie. Nieuwe media inschakelen.
Nieuwe wegen bewandelen, grenzen verleggen.
Nieuwe markten en samenwerkingsverbanden.

De lijst lijkt lang en wij willen nog heel veel meer.
Maar ook is er steeds vaker het besef, dat niet alles maakbaar is in het leven.
Dat je het leven niet volledig naar je hand kunt zetten.
Soms overkomt het leven je. Het besef dat wij meer moeten genieten van “de kleine dingen in het leven”.
Wij kunnen ons bezighouden met van alles en druk maken over alles.
Wat je niet kunt veranderen, moet je misschien ook niet willen veranderen.
Dan kan je je energie beter stoppen in zaken die je vrolijk maken en de wereld om je heen een beetje leuker.

Verander de wereld, begin bij jezelf!Het zijn clichés.
Vorig jaar zijn nieuwe eerste stappen gezet.
Nu blijven lopen, niet achterom kijken en plannen maken voor de dingen waar je blij van wordt.

Dat is voor mij nog steeds mensen vermaken. Mensen inspireren met kunst en cultuur. Niet elitair! Gewoon laagdrempelig, op straat!

Ongeduld

mijn slechte eigenschap. De frustratie, wachten totdat anderen actie ondernemen/reageren.
Sowieso, omdat wij mensen zelf verantwoordelijkheid zijn voor onze daden en keuzes.
Maar het is wel eens fijn, dat als je actie onderneemt, dat er ook resultaat wordt behaald.
Je onderneemt niet voor niets actie. Je wilt iets bewerkstelligen.
Je wilt mensen inspireren, mensen enthousiasmeren, betrekken, vermaken.
Maar hoe onafhankelijk wij allen soms ook willen zijn,
(onze eigen broek willen/moeten ophouden)
wij blijven toch afhankelijk van anderen.
Zo kijkt iedereen angstvallig naar Amerika en Trump.
Wat gaat er gebeuren? Wat gaat hij doen?
En wij vergeten zelf conclusies te trekken en te doen,
wat wij allang zelf hadden moeten/kunnen doen?
Actie ondernemen, vooruit kijken, plannen maken.
Bezig zijn onze eigen broek op te houden. Plannen bijstellen.

Dat laatste kost nog wel eens tijd.
Het zorgt voor een gevoel van stilstand.
Je lijkt niet vooruit te komen.
Je hebt het vertrouwen van anderen nodig om samen verder te bouwen.
Actie, reactie. Op een reactie kan soms nog wel eens lang gewacht worden.
Je/men wil(t) de “juiste” beslissing nemen. Weloverwogen!
Dat gaat niet over één nacht ijs.En instanties….
Als je daar mee te maken krijgt, die werken helemaal nogal traag.
Je moet geduld hebben!
Regels, procedures, commissies. Controlerende instanties/commissies
.Maar ook belangrijk, hoe gaan wij met al die acties/regels/procedures/veranderingen om?
Dat is natuurlijk ook onze verantwoordelijkheid! Hoe gaan wij met veranderingen om?!
Hoe reageren wij op acties. Op dat punt heb ik nog wel wat te leren. Geduld!
Ontevreden onderbuik gevoelens, niet gehoord te lijken worden, onmacht.
Apathisch worden. Het wachten……….
Tijd voor een nieuw begin. Adem in, adem uit….
En actie!?… of pas op de plaats?
Tijd voor bezinning? Lastig… keuzes, waar doe je goed aan?
Waar soms de “maakbaarheid van alles” wordt gepropageerd,
waar men alles kennis onder een knop weet te vinden.
De realiteit is vaak anders, hoe goed de intentie ook mag zijn.

Het wachten werd beloond.

De zon ging schijnen en de temperatuur was boven de nul graden.
Publiek op straat, bij de eerste echte fijne zonnestralen in Rotterdam en ook de vergunning was net binnen!

Anderhalf – tot twee maanden geen publiek gezien. Niet gewerkt of opgetreden.
Althans…. Wel uit de naad gewerkt aan van alles en nog wat, maar niet voor publiek.
Voorbereiding!
Daar doe je het toch ook allemaal voor, publiek, dat is wat je wilt, publiek vermaken!
Mensen verbazen en verwonderen. De mensen zien glimlachen, schaterlachen.
Het idee dat je iets bijdraagt aan een mooie dag.
De warmte die dan als een deken over je heen valt, van publiek dat dankbaar is.
Het mooiste dat er is. Daar kan geen geld tegenop.Het kon weer! Orkest opgepoetst, reserve snaren in de tas en extra warm aangekleed.
Topless handschoenen.
Rotterdam hier wie kum!Na tien minuten op de markt 2 rijen dik publiek, snaren knappen door het verschil in temperatuur.
Maar het publiek heeft geduldig de tijd, al lopen sommigen toch door.
Men wacht op een nieuwe snaar en totdat de stemming er gewoon weer in zit.
Nog enkele liedjes, duimen gaan omhoog.
Reacties als: “Fijn dat dit er is!” en
“Hé, weet je dat je in de bibliotheek hangt?”
Het half uur is snel voorbij. In de koffer al genoeg voor een week boodschappen.
Visitekaartjes uitgedeeld aan geïnteresseerden.
Tijd om te verkassen.
De vergunning bepaalt nu eenmaal dat je niet langer dan een half uur op een locatie mag staan.
Ouders genietend in de zon bij het laatste setje, de kinderen, huppelen en springen dansend en lachend in het rond.
Eén kleintje zegt: “Ik weet wie jij bent, ik ken je van de Kerstmarkt in Dordrecht!”
“O, zeg ik, dat is ook wat, probeer ik heel iets anders te doen en herken je mij nog…… ““Ja zegt ze, jij bent Gijs Jan Dirk”.
(personage die ik speelde op de kerstmarkt in Dordrecht, uit “De lange weg naar Prikkedam”)

Mijn dag kon niet meer stuk!

Goede tijden, slechte tijden, goede of slechte ontwikkelingen?

Doe je wel mee, doe je niet mee?
Kies je voor het één, dan kies je dus niet voor het/ de ander.
Maak je geen duidelijke keus, hoor je er niet bij!
Iedereen probeert aan je te trekken om je “als klant” binnen te halen.
Heel irritant. Maar zelf ben je ook ondernemer, op zoek naar klanten en afzetmarkt.
Daarom bedien je jezelf van dezelfde tech-/tactieken als de ander.
Je wilt erbij horen, meetellen, meedoen.Vervolgens komen er marketing goeroes, die je vertellen dat bepaalde “marketing trucs/strategieën” niet meer werken/passé zijn.
Dat het anders moet! Intussen zijn diezelfde boodschappen via de sociale media, bij iedereen aangekomen en iedereen doet het “anders”.
Daarom, doet ook iedereen weer hetzelfde. Joint ventures, front events.Waar je enige jaren geleden nog één artiesten- en evenementenbeurs had. Zijn het er nu wel vijf of meer.
Festivak, Evenementencontact, Zomerpreview, STRTFSTVL St Art festival en ik heb al aanbiedingen gekregen voor een nieuwe artiestenbeurs in Assen.

Ieder in zijn eigen straatje, eigen regio, voor de “eigen mensen en klanten eerst !?.”
Waardoor velen denken, dat kan ik ook, dus organiseer ik ook zo’n event….
Doe ik het niet, val ik buiten de boot….. Zij tegen ons? Wij tegen hen?
Klanten zijn klanten en allemaal willen wij werk/inkomen hebben en vissen in dezelfde vijver.
Ons eigen steentje willen/moeten bijdragen aan de maatschappij, wij moeten zelf onze broek ophouden.
Concurreren maar?!Ik vind het diep triest, als wij zo met elkaar omgaan.Maar het gebeurt in alle lagen van de bevolking.Heb je niet de juiste, hipste merkkleding/schoenen op school, hoor je er niet bij, tel je niet mee.Heb je niet de laatste smartphone of niet de juiste i-pad….. bent de Sjaak, en hoort er niet bij

Vliegen

Het is nog winter en koud buiten.
Het Wesen van Saeftinghe is al een tijdje uit het zolderhok en ligt wat lamlendig in de kamer,
als een verveld dier, dat zijn zomervacht heeft afgeworpen.
Maanden ben ik al bezig, om het wezen te laten “ vliegen”.
Het lijkt mij zo mooi, dat als het wezen eenmaal uit de kooi is,
(als een hond die zich uitschudt na een regenbui) dat het wezen even met haar vleugels wappert alsof ze zich uitrekt, en zich even vrij voelt buiten de kooi.
Systeem, zus…. Systeem zo… materiaal hier en daar, dit en dat, van alles geprobeerd….
Nu, na zoveel mislukte pogingen het systeem te kraken, voor alle degelijkheid met remkabel, leek het in principe te werken.
Maar wederom toch weer een probleem….
Doorgaan, tot het bittere eind! Heb ik iets in mijn hoofd, dan moet het gaan lukken.
De verbazing bij publiek, als ze haar vleugels laat wapperen, lijkt mij geweldig!
Als is het maar voor enkele seconden. Alles voor die paar seconden….
Ik lijk wel gek! Topsport!

Strtfstvl was heerlijk bijkomen.

“Onder collega’s zijn, voelt altijd wel als een warm bad waarin je plaatsneemt.”
…en zelf spelen, is een fijne opwarmer voor het seizoen!
Het was een mooie beurs met goede contacten!
12 en 13 februari vond de derde STRTFSTVL showcase plaats, in de Fabrique in Utrecht. Een mooie evenementenlocatie, die al enorm veel sfeer geeft aan het concept.
Artiesten zijn toch een ”apart volkje”, dus zo’n Fabrique past daar goed bij.Uit diverse disciplines vertoonden artiesten hun kunsten en presenteerden zich aan publiek en evenementen- organisaties/bureaus.
In verschillende loodsen stonden kunstenmakers opgesteld met hun stands, in andere loodsen werden voorstellingen volgens tijdsschema vertoond.Een mooie mix van alles wat je op een festival tegen kunt komen.
Steltlopers, jongleurs, acrobaten, walk acts, poppentheater, levend standbeelden, muziek.
Er waren acts bij die een vaste locatie behoeven (o.a. theaterwagens)  maar ook mobiele acts.
Dit jaar waren er ook artiesten uit Duitsland en Spanje. Met o.a. uit fietsonderdelen gemaakte kudde dieren, die zichzelf voortbewogen.E
en gevarieerd aanbod van artiesten die ik voorheen niet op andere beurzen zag. Leuk!
Acts die niet zouden misstaan op foodtruck festivals.
(Verse frietjes en hoe ze wetenschappelijk worden gemaakt.)
Vorig jaar gekeken en voorgeproefd. Dit jaar meegegeten.
Al met al, twee geweldige dagen en hopelijk volgend jaar weer!