(…en toch hielden wij het niet droog)
De afgelopen dagen deed ik met de “vliegende Hollander” Oostende aan.
Wel moest ik weer alle zeilen bijzetten. Er was een extra bemanningslid mee, voor het stouw en duwwerk.
(Dit voor het geval, de arm nog niet volledig meewerkte)
Deze matroos zorgde tevens voor de bevoorrading, tijdens de tocht langs de kaai.
Zoals gewoonlijk was er veel volk in Oostende en verliep de reis voorspoedig.
Toch waren er op dag één enkele momenten, waar Jan, Pier en Tjoris het te kwaad kregen.
Een klein meisje, c.a 8 jaar was reuze onder de indruk van het spookschip, en kwam een restaurant uithollen.
Ze begon honderd uit te vertellen, maar  kon niet blijven voor een verhaaltje, omdat ze moest meehelpen in het restaurant.
Ze werd dan ook snel door papa naar binnengeroepen.
Zaterdag de 16e mei van het jaar 2015. De wolken huilden, de zeilen bolden van de wind.
Gelukkig lag het schip nog in veilige haven, en zouden wij pas om half drie uitvaren met “de Hollander”.
Het weer klaarde op, de zon brak door. Iedereen blij. Zelfs Bertram en Hendrik hadden er zin in!
Het werd weer een zware reis. Telkens als de matrozen even een plaspauze wilden houden, stond Runewold er alleen voor.
Hij moest het schip dan bewaken, tegen jonge kapers op de kust, die het schip ook graag in handen kregen.
Elke pauze die ik ergens achteraf (een kraampje, gebouwtje uit het zicht) wilde houden, werd “de Hollander” toch opgemerkt.
Een moment was daarbij wel heel bijzonder. Met de rug naar alles toegedraaid (om maar niet te veel op te vallen).
Er was een trappetje. Runewold moest doen of hij sliep om geen aandacht te trekken…..
Maar nadat er één schaap over de dam was… volgden er al snel meer.
Binnen de kortste keren zat de trap gevuld met publiek, ze zaten in spanning te wachten tot er iets ging gebeuren met het schip.
Tja… pauze??? Dan toch maar weer een verhaal. (de geesten waren tenslotte weg….achter de vrouwen aan, wat kon ik anders doen).
Ademloos, zat het publiek te luisteren naar de verhalen van Runewold op Madagaskar en bij de koloniën van Patagonië.
Toen ik de geesten riep om te vertrekken, daar het de hoogste tijd was, kwam er één klein meisje (3- of 4jaar).
Ze wilde niet weg, klampte zich aan Runewold vast, gaf hem een zoen op de mond…. “au revoir”. Brok in de keel…moest twee keer slikken.
Jan, Pier en Tjoris, Betram en Hendrik hielden het niet droog. Zo’n emotioneel moment.
De geesten moesten afscheid nemen van alle mooie vrouwen in Oostende. Niet wetende dat ze binnenkort (met een week of twee) er weer terug zijn.
Dat laatste heb ik ze namelijk nog niet verteld. Het zal wel een emotioneel weerzien worden.
Runewold

Runewold en restaurantmeisje

 

 

 

 

 

 

 

 

info@elcapstok.nl