Het wachten werd beloond.

De zon ging schijnen en de temperatuur was boven de nul graden.
Publiek op straat, bij de eerste echte fijne zonnestralen in Rotterdam en ook de vergunning was net binnen!

Anderhalf – tot twee maanden geen publiek gezien. Niet gewerkt of opgetreden.
Althans…. Wel uit de naad gewerkt aan van alles en nog wat, maar niet voor publiek.
Voorbereiding!
Daar doe je het toch ook allemaal voor, publiek, dat is wat je wilt, publiek vermaken!
Mensen verbazen en verwonderen. De mensen zien glimlachen, schaterlachen.
Het idee dat je iets bijdraagt aan een mooie dag.
De warmte die dan als een deken over je heen valt, van publiek dat dankbaar is.
Het mooiste dat er is. Daar kan geen geld tegenop.

Het kon weer! Orkest opgepoetst, reserve snaren in de tas en extra warm aangekleed.
Topless handschoenen.
Rotterdam hier wie kum!

Na tien minuten op de markt 2 rijen dik publiek, snaren knappen door het verschil in temperatuur.
Maar het publiek heeft geduldig de tijd, al lopen sommigen toch door.

Ben Jur Trippel trappel trippel trap

Men wacht op een nieuwe snaar en totdat de stemming er gewoon weer in zit.
Nog enkele liedjes, duimen gaan omhoog.
Reacties als: “Fijn dat dit er is!” en
“Hé, weet je dat je in de bibliotheek hangt?”
Het half uur is snel voorbij. In de koffer al genoeg voor een week boodschappen.
Visitekaartjes uitgedeeld aan geïnteresseerden.
Tijd om te verkassen.
De vergunning bepaalt nu eenmaal dat je niet langer dan een half uur op een locatie mag staan.

Ouders genietend in de zon bij het laatste setje, de kinderen, huppelen en springen dansend en lachend in het rond.
Eén kleintje zegt: “Ik weet wie jij bent, ik ken je van de Kerstmarkt in Dordrecht!”

“O, zeg ik, dat is ook wat, probeer ik heel iets anders te doen en herken je mij nog…… “

“Ja zegt ze, jij bent Gijs Jan Dirk”.
(personage die ik speelde op de kerstmarkt in Dordrecht, uit “De lange weg naar Prikkedam”)

Mijn dag kon niet meer stuk!

Ben Jur Straatmuzikant/ straatorkest/one-man-band/straatmuziek

Meer blogs lezen?