De verteller.

Ik hou van verhalen, ben er dol op.
1973, 3e klas lagere school. Ik zat in een parallelklas en baalde. In de andere parallelklas was een meester die elke dag, als er een stukje tijd over was, verhalen vertelde. Meneer Oosterhuis.

In de pauzes deden dan zijn verhalen de ronde, welke waanzinnig waren.
Eén keer, toen onze eigen juf ziek was, zaten wij allemaal bij hem in de klas en hij vertelde! Hij las niet voor…. Hij vertelde…
de man werd zelf (zover de herinnering gaat) het verhaal!

Hij boeide, en wij hingen aan zijn lippen. Fantastische verhalen met humor. Ik weet niet of hij de verhalen zelf verzon of ergens vandaan had. Dat deed er ook niet toe. Het was geweldig.

Daarbij kom ik dus bij de KUNST van het verhalen vertellen. Taal, communicatie, inhoud. Hoe breng je het over? Er is meer dan het gesproken woord. De uitstraling van de verteller. Gelooft hij in zijn eigen verhaal, of dreunt hij een ingestudeerd tekstje af? Intonatie, emotie, lichaamstaal en gebarentaal, mimiek. Acteert de verteller, of is hij het verhaal?
“De Kunstenaar verwondert, toont het onzegbare en verruimt de blik”.

Het is niet altijd te ontdekken, het heeft ook te maken met voelen, beleven. Dat heeft ook weer te maken met luisteren. Zoals communicatie altijd een wisselwerking is, tussen horen, zien, ruiken, proeven en het gebruik van al onze zintuigen. Ik vind het wel jammer, dat in een tijd waar alles snel moet en efficiënt, voorbij wordt gegaan aan dat geen dat ons allen mens maakt en verbind, verhalen.
Er is veel te vertellen, maar ook zal je je moeten focussen op diegene die de verhalen willen horen.
Dat moet je dan zo goed doen, dat mensen erover praten… verbinden…

 

Wilt u een reactie kwijt?