Het is nog winter en koud buiten.
Het Wesen van Saeftinghe is al een tijdje uit het zolderhok en ligt wat lamlendig in de kamer,
als een verveld dier, dat zijn zomervacht heeft afgeworpen.

straattheater

Maanden ben ik al bezig, om het wezen te laten “ vliegen”.
Het lijkt mij zo mooi, dat als het wezen eenmaal uit de kooi is,
(als een hond die zich uitschudt na een regenbui) dat het wezen even met haar vleugels wappert alsof ze zich uitrekt, en zich even vrij voelt buiten de kooi.

Systeem, zus…. Systeem zo… materiaal hier en daar, dit en dat, van alles geprobeerd….

Nu, na zoveel mislukte pogingen het systeem te kraken, voor alle degelijkheid met remkabel, leek het in principe te werken. Maar wederom toch weer een probleem….

Doorgaan, tot het bittere eind! Heb ik iets in mijn hoofd, dan moet het gaan lukken.
De verbazing bij publiek, als ze haar vleugels laat wapperen, lijkt mij geweldig!
Als is het maar voor enkele seconden. Alles voor die paar seconden….

Ik lijk wel gek! Topsport!

Nu gelukkig weer een nieuw idee om de code te kraken. Het kan niet anders, dan dat dát de oplossing moet zijn. Wij zijn er zo dichtbij….

Graag had ik het op STRTFSTVL gedemonstreerd, maar wij zijn dus nog niet zover.
Nu is het seizoen gelukkig ook nog niet begonnen en hebben wij nog even.